Vreme, 11. Februar 1991. godine
Bio je to Goli otok
Slavko Perović, predsednik Izvršnog odbora Liberalnog saveza Crne Gore (LSCG) i potpredsednik SRSJ za Crnu Goru, doživio je odmah posle prikazivanja specijalne emisije "Zastava-filma" o naoružanju u Hrvatskoj brojne neprijatnosti. Naime, jedan od aktera u emisliji koja je potresla Jugoslaviju pominje i izvesnog Perovića, Crnogorca. Odmah posle emisije usledili su pozivi Peroviću i njegovoj porodici, bilo je uvreda, ali i pretnji likvidacijom.
* Šta je istina o onih devet hiljada Crnogoraca koje ste, navodno, vi obećali Tuđmanu i kakve vam je to neprilike donelo?
- Da bi se odgovorilo na to pitnaje, mora se ući dublje u sadržinu onoga što se dešavalo. Već dvije godine u Crnoj Gori se vodi besomučna bitka protiv svega što nosi crnogorski predznak. U međuvremnu sve jugoslovenske republike krenule su separatističkim putevima i to je potvrđeno usvajanjem ustava Slovenije, Hrvatske i Srbije koji su u odnosu na Jugoslaviju potpuno separatistički. Istovremeno, sve ono što u Crnoj Gori misli na drugačiji način komunisti su proglasili separatizmom.
Tada je izmišljena jedna monstruozna teza koja je prvi put otvoreno i javno plasirana posredstvom "Pobjede" u feljtonu tadašnjeg potpredsjednika Narodne stranke dr Rastislava Petrovića. Taj feljton se zvao "Crnogorske ustaše" i njime je višestruko podvaljeno crnogorskom narodu. U prvom redu, sam naslov je kompromitujući. Ustaša u Crnoj Gori nikada nije bilo, a kamoli na taj način da se to može nazvati čitavim pokretom. Gospodin Perović je uradio monstruoznu stvar, tako što je crnogorske ustanike iz "Božićne pobune 1919." koji su sebe nazivali ustašama povezao sa ustašama Maksa Luburića iz 1941. godine, nalazeći neku, smao njemu poznatu, kopču sa Sekulom Drljevićem i Savićem Markovićem Štedimlija.
* I vama se pripisuje šurovanje sa idejama Drljevića i Štedimlije?
- Mi smo kao Liberalni savez, kao i svi ljudi koji na sličan način promišljaju Crnu Goru, već odvajkada povezani sa idejama Štedimlije i Drljevića. Reč je o tome da su njih dvojica bili zastupnici crnogorske autonomije u bivšoj jugoslovenskoj državi, trudeći se da tu autonomiju "izvuku" preko crnogorskih istorijskih prava. Drljević, zasnivajući to na teoriji najčistijeg srpstva, i to u etnogenetskom smislu, dok je Štedimlija kasnije prešao u ekstremnu fazu, smatrajući da su Crnogorci "crveni Hrvati".
S obzirom na to da su obe teorije sa gledišta moderne nauke apsolutno neprihvatljive i politikanske, a da svoje utemeljenje imaju u rasističkim teorijama koje u to vrijeme korespondiraju na evropskom tlu, mi se - smatrajući ih kao čiste rasističke teorije - ne možemo dovoditi ni u kakvu vezu sa onim što su radili Drljević i Štedimlija. Mi, jednostavno, tvrdimo da su Crnogorci - Crnogorci, da su nacija i istorijski narod koji je doživio svoju političku, kulturnoistorijsku genezu apsolutno na identičan način kao i svi ostali jugoslovenski i evropski narodi koji imaju status naroda i nacije. Ti su procesi slični i mogu se čitati i pratiti po jednoj matrici.
A radi njihove kolaboracije iz 1941. godine i, upravo potencirajući taj njihov period kad su postali čisti izdajnici, nas su htjeli povezati sa tim ustaškim pokretom.
Sa druge strane, Crna Gora je potpuno medijski okupirana i ta joj okupacija mnogo teže pada nego neka faktička okupacija, jer na ovu apsolutno nemate šanse da odgovorite. Taj feljton dr R. Petrovića razvučen je u 32 nastavka i nema ni jednog nastavka u kojem se ne pominje LSCG i to na najprljaviji način – dovodeći se u vezu sa kolaboracijom Štedimlije i Drljevića. Kaže se, npr.: Kao što je tvrdio Savić Marković ili Sekula Drljević, tako danas Liberalni savez radi to, to i to... Na sve te optužbe nije bilo moguće odgovoriti, jer su gospoda Vidoje Konotar i Šćepan Vuković, kao tadašnji glavni i odgovorni urednici "Pobjede", potpuno blokirali svaku mogućnost odbrane od tih sramnih optužbi.
Međutim, Crna Gora je tamni vilajet i ona nikada nije bila pravna i demokratska država u onom građanskom smislu i, u takvom okruženju, laži dobijaju neka obličja istine. Posle tog feljtona "Pobjeda" je kroz čuvenu pisma čitalaca (čiji je uzor još čuvenija "Politikina" rubrika - "Odjeci i reagovanja") nastavila da odstreljuje Liberalni savez. Iz dana u dan su objavljivana pisma kojima su insinuirane naše navodne veze sa ustaštvom, Franjom Tuđmanom itd. To je kuminiralo nakon moje posjete Dubrovniku kada sma bio gost Hrvatskog socijal-liberalnog saveza i njegovog predsjednika Dražena Budiše. Oni, inače predstavljaju najznačajniju vanparlamentarnu grupaciju u Hrvatskoj, a Budiša je jedan od najžešćih kritičara HDZ režima. Taj susret je održan u hotelskom kompleksu na Babinom Kuku, u sali koja je bila uređena novom hrvatskom ikonografijom i njihovim grbom. Govorio sam ipod tog grba, a "Pobjeda" je, u određnom trenutku kad joj je to zatrebalo, preko svog anonimnog dopisnika koji je potpisan inicijalima - jer taj čovjek ne postoji - plasirala tekst da je Slavko Perović bio u posjeti HDZ, da sam tamo ljubio ustašku zastavu i klicao ustaškoj državi, što su sve najmonstruoznije laži. Naravno, opet se nije moglo ništa demantovati.
Dalja strategija se odvijala preko emisija Radio Titograda. Dvadesetak istih glasova javljali bi se po cio dan u raznim kontakt-emisijama kada su veze oslobođene, i ponavljali kako je Slavko Perović povezan sa HDZ i tome slično.
Na taj način je podgrejana atmosfera tako da je iz tih razloga pominjanje prezimena Perović u filmu SSNO-a, kod nekih ljudi kojima je "Pobjeda" glavna literatura, zazvala asocijacije na Slavka Perovića. Ja te ljude ne mogu da optužim, niti da im bilo šta zamerim. Oni su jednostavno izmanipulisani. Što se tiče samog broja od devet hiljada Crnogoraca, to je objavio Jutarnji program Televizije Beograd. Ja sam bio kod kuće kada je njihov voditelj najavio da će se reprizirati pomenuta emisija na zahtjev mnogobrojnih gledalaca iz Srbije, a naročito iz Crne Gore gdje se posebno pitaju - ko je taj Perović koji je obećao Crnogorce Tuđmanu.
Kada sam tog dana dobio pozive iz dvije značajne crnogorske opštine u kojima su mi se javili članovi reformskih snaga govoreći da se osećaju ugroženi u svojim mjestima i da po pogledima ljudi osjećaju da je samo pitanje trenutka kada će početi da ih hvataju "lasom" po ulici, ja sam shvatio svu ozbiljnost te užasne situacije i udar preuzeo na sebe. Dao sam saopštenje da sam ja fizički ugrožen i od tog trenutka su počeli stizati preteći pozivi (što nije neuobičajeno, jer sam to primao i ranije), ali sad sam shvatio da se to odigrava na širem prostoru. Sadašnja vlast, sasvim mirno posmatrajući takav razvoj situacije i genezu laži o jednoj opozicionoj stranci, doprinijela je takvoj situaciji.
Već sutradan u "Pobjedi" se pojavio tekst Dražena Draškovića koji je na najsramniji i najbezočniji način insinuirao na LSCG, SRSJ i lično na mene. Posle tog "Pobjedinog" teksta krenula je hajka i ja sam tog dana zakazao konferenciju za štampu, nakon koje su prestali pozivi. Ali, hajka se nastavila u tekstovima novinara Gordane Vujović i Jovana Plamenca iz Bara i ona traje do dana današnjeg, ali poziva više nema jer je narod shvatio da je obmanut i manipulisan.
* Obratili ste se za pomoć predsedniku Crne Gore Momiru Bulatoviću. Šta je preduzeo?
- Ja sam se obratio gospodinu Bulatoviću pismom koje sam lično predao šefu kabineta u Predsjedništvu. Odgovor sam dobio istog dana. U njemu je g. Bulatović garantovao ličnu bezbjednost meni i mojoj porodici. Međutim, mnogo bi me više obradovalo da je g. Bulatović nekom svojom javnom izjavom skrenuo pažnju na tu hajku koja nema veze niti sa demokratijom, niti sa svim onim što mi u Crnoj Gori treba zajednički da postignemo, a to je stvaranje jedne demokratske klime. Ovo nije bila demokratska klima, to je bila atmosfera linča. Niko od zvaničnih organa vlasti nije reagovao, a posebno me iznenadilo što to nije učinio gospodin Risto Vukčević - predsjednik crnogorskog parlamenta, za kog smatram da je trebalo to da učini, jer je bivši golootočanin i ima iskustva o tome šta se ljudima može uraditi u hajkačkoj atomosferi. Sve ovo što se desilo meni, LSCG i SRSJ bio je Goli otok, ali bez one drastične operacionalizacije - hapšenja i slanja u zatvor.
