REAGOVANJE SLAVKA PEROVIĆA POVODOM UPRAVO ZAVRŠENOG SERIJALA BRANKA BALETIĆA "VELIKI RAT" (Cetinje, www.lscg.cg.yu, 8. Oktobar 2005. godine) - Još od vremena Klauzevica je poznato da je rat nastavak politike drugim sredstvima. Rat je, dakle neodvojiv od politike, njeno drugo lice. Politika je, i ništa drugo, kreator i vođa svakog rata. Generalštabovi nijesu ništa drugo nego glavni instrumenti politike koju nastavljaju da je vode ratnim sredstvima. Tvrdim da ovu banalnu istinu zna i Branko Baletić. U tom smislu danas prikazivati satima konkretne ljude sa konkretnim imenima i prezimenima, iz konkretnih crnogorskih sredina u konkretnoj ratnoj situaciji na konkretnom dubrovačkom ratištu, a istovremeno sakriti od oka i uha gledalaca riječ i lik ondašnjih crnogorskih političara koji su ih tamo poveli, pogotovu onih najodgovornijih koji se konkretno zovu: Momir Bulatović, ondašnji Predsjednik Crne Gore, Milo Đukanović ondašnji predsjednik vlade i ministar vojni i Svetozar Marović, predsjednik parlamenta, ne predstavlja nikakav minimalistički režijski autorski pristup crnogorskoj dubrovačkoj katastrofi, nego čisti, režirani Baletićev autorski falsifikat. Baletićev serijal nije ništa drugo nego još jedna naručena sitna epizoda u višegodišnjim grandioznim pokušajima naručenog i stalnog pranja krvavog zločinačkog veša jednih i istovremenog i stalnog optužujućeg isticanja krvavog veša drugih. Jer je radni zadatak da se oni prvi prikažu kao zavedeni maloljetnici ili čak tajni hrabri borci za crnogorsku nezavisnost i demokratiju. A istina je prosta: u onim zlim vremenima, svi zajedno i ruku pod ruku, Bulatović, Đukanović i Marović bili su glavni saveznik Miloševićeve zločinačke politike, onaj četvrti glas u ondašnjem Predsjedništvu SFRJ koji je srušio onu Jugoslaviju, glas koji se isticao neviđenim pregnućem i entuzijazmom u: antievropejstvu, ratnom huškaštvu, organizaciji rata, punom učešću u njegovom vođenju, kao i nemilosrdnom obračunu i sa Liberalnim savezom Crne Gore i gradom Cetinjem koji su se tome čudu hrabro, patriotski, otvoreno, prsimice suprotstavili. Nije problem Pravde što se za zločinačku politiku i njene rezultate u Crnoj Gori ne odgovara. To je problem Crne Gore i njene, u prvom redu, uvijek sluganske intelektualne javnosti, bez obzira na njene otvorene ili "prikrivene" političke boje i politička pripadništva. Pomagati laž i krivotvoriti, ljudska je, a posebno intelektualna sramota koja “stvaralački napor” denuncira tek kao sitni privjesak jedne naopake politike koja je promijenila dres, ali ne i suštinu. Svjestan je toga Baletić pa još svjesnije trpa pravu i punu istinu o dubrovačkoj katastrofi prikrivajući je, paradoksalno, iza paravana autentičnih televizijskih snimaka. Naravno, ova paradoksalnost u punoj dubini razotkriva stepen perfidije, pa ko voli nek izvoli. Ja, zaista, neću! Ponavljam i danas, kao i onda kad je trebalo, stav liberala o dubrovačkoj katastrofi: bol, suze i cvijece nad onima koji na Dubrovniku izginuše, a neka su prokleti oni koji ih tamo poslaše! Kako tada, tako i za sva vremena! SLAVKO PEROVIĆ Cetinje, www.lscg.cg.yu, 8. Oktobar 2005. godine

vrh

Copyright © Liberalni savez Crne Gore, 2003